Η ωραία κοιμισμένη ..

Ήτανε νύχτα..κι ένας θόρυβος τράνταξε τη μικρή εξοχική κατοικία..
Εκείνη ήτανε μια γυναίκα φρέσκια γύρω στα τριάντα ..
Τριάντα χρόνια ξαπλωμένα..κάτωχρα παγωμένα.. σχεδόν νεκρά στο κρεβάτι της..
..το λεπτό της πάπλωμα είχε σκεπάσει το σώμα της, από το στήθος μέχρι τους αστραγάλους..
..στο παιδικό της κρεβάτι έμοιαζε με Χιονάτη στο κρεβατάκι του νάνου..
..οι πατούσες της προ εξείχαν δύο παλάμες απ΄το στρώμα...

Άλλος ένας χτύπος ταρακούνησε τα καταπράσινα σκοτεινιάσματα της εξοχής..δυνατός αέρας σηκώθηκε και το χάδι του πέρασε από γύρω της..
..οι ακάλυπτες πατούσες της ερεθίστηκαν ..
έπεσαν στο πάτωμα
όρθιες ..χωρίς ίχνος αστάθειας, σχεδόν κόλλησαν στο πάτωμα σαν λαστιχένιες βεντούζες..

..η ανάσα της ωραίας κοιμισμένης βγήκε προς το στόμα.. τίναξε ελαφρά τα μαλλιά της..κι επέστρεψε στα ενδότερα της..
..οι πατούσες σήκωσαν τη φούστα τους ..κι άρχισαν να τρέχουν αστραπιαία κατευθυνόμενες προς τη λίμνη..
..ένα άσπρο φουστάνι έμοιαζε να κάνει το μπάνιο του εκεί..
οι πατούσες σάστισαν.. κάλυψαν τα ματάκια τους από ντροπή..
..το φόρεμα αναστηλώθηκε και συνέχισε να τρίβει αισθησιακά τα μέρη του σιγοψιθυρίζοντας ένα τραγούδι.. έμοιαζε με νύμφη που προσπαθούσε να πλανέψει τους ταξιδιώτες της.. κι έλαμπε από τον έρωτα του φεγγαριού, το οποίο σαν τεράστιος προβολέας φώτιζε τη σκηνή του..
Ο κορμός της γύρισε και κοίταξε προς τα πίσω..αντικρίζοντας τις πατούσες
της..
ανασήκωσε τους ώμους με απορία..
κοίταξε μια φορά δεξιά της και μια αριστερά..
μια τελευταία κάτω ..
και αυτό που της έλειπε...στέκονταν ακριβώς απέναντι της.. έχοντας σφαλισμένα τα ματάκια του.. μες την αφέλεια του..
.. λιπόθυμο πια κολυμπώντας μες τα νερά της φυσικής μπανιέρας του
........

Τα σταφύλια της Ντροπής

Ένα λεπτό πριν... μπορούσε να γευτεί μια ρώγα σταφυλιού που σπαρταρούσε στη γλώσσα της σχεδόν σαν βαθύ φιλί...Ίσως και κάτι παραπάνω από βαθύ φιλί..ήταν ένα είδος ευχάριστης μελαγχολίας που αισθάνονταν μερικές φορές μετά το σεξ.. Καθόταν κι έτρωγε, τον κοίταζε και χαμογελούσε...Τώρα... εκείνος κάνει ένα βήμα εμπρός, ανοίγει το σφιγμένο του χέρι που τρέμει από θυμό κι έρχεται να το απλώσει με έναν ιδιαίτερο τρόπο στο πρόσωπό της...
Ένα λεπτό πριν.. είχε κλείσει τα μάτια της κάτω απ΄τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο που ζέσταινε κάθε μέρος του κορμιού της ... Μόνο για να τα ανοίξει στην κατάψυξη... μαζί με τα ξυλάκια και τους πυραύλους..
Το βλέμμα της πάγωσε..το σώμα της δεν έκανε ούτε έναν ελιγμό για να αποφύγει τη σύγκρουση.. το στόμα της άνοιξε... κι από μέσα βγήκε μισή λέξη Σ'αγ...και μισό κολιέ σταφυλόρωγες πέρλες κύλησαν προς το πάτωμα η μια μετά την άλλη...

...

και τελικά λογικευτήκαμε..
κι αφήσαμε την έμπνευση πάνω σε μια παλιά φθαρμένη οδοντόβουρτσα βουτηγμένη στη μουστάρδα..
..γιατί τα αποκυήματα της φαντασίας μας τα κουράσαμε, τα τρέξαμε και τα πήραμε μαζί μας σε πολλά ταξίδια..

Η χήνα ήπιε το ποτό κι αποκοιμήθηκε ..

....Μη δείχνεις ότι αντιλαμβάνεσαι την παρουσία μου.. Παρότι μου αρέσει να μου αφήνεις φαγητό το βράδυ -κατά προτίμηση γάλα και κουλουράκια- καλύτερα να φροντίζεις να μου δίνεις την εντύπωση ότι το άφησες τυχαία..

..οι πόρτες είναι κλειδωμένες και τα μολύβια ξυμμένα στο πάτωμα.. το μόνο που ήθελα ήταν να ξαπλώσω στο μαλακό κρεβάτι.. μέσα στο απόλυτο χαοτικό σκοτάδι..
Χάθηκα λοιπόν ανάμεσα στα σκεπάσματα και μάζεψα το σώμα μου στη μια πλευρά του κρεβατιού... Τύλιξα τα χέρια μου γύρω από τα πόδια και έφερα τα γόνατα στην αγκαλιά μου..
Η καρδιά μου ζεστάθηκε καθώς ένιωθε την σάρκα ακουμπισμένη πάνω στη γυμνή μου επιφάνεια.. έστω κι αν αυτή η σάρκα ήταν μέρος του δικού μου σώματος..

Η χήνα ήπιε το ποτό κι αποκοιμήθηκε ..
..κι αποκοιμήθηκαν και τα γόνατα της στην αγκαλιά της..

...οι πατούσες μου έχουν ζεσταθεί και οι χάρτινες πεταλούδες κρέμονται ακόμη πάνω απ΄την κούνια μου..
Μπορώ να αφήσω το χέρι σου τώρα? ... Τι λες γέρο?

Teeth Fairy...

Μια νεράιδα δοντιών άφησε ασημένια νομίσματα κάτω από το παιδικό μαξιλάρι..σε αντάλλαγμα για τα βρεφικά του δοντάκια...
Εκείνη τα χρησιμοποίησε κι έφτιαξε άστρα... .Εκείνος άντρας πια... .στον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας του χαζεύει την ασημένια σκιά τους πάνω στη θάλασσα... Σχεδόν την ακούει... ανάλαφρη και αρμονική να δημιουργεί θαυμάσιες συμφωνίες... καθώς τα χέρια της θέτουν σε κίνηση της χορδές της αύρας του...
Μεθυσμένος και μόνος ξυπνά... κάνει περίπου δώδεκα βήματα με το χέρι του κάτω από το μαξιλάρι..

... εκείνη είναι εκεί..μικρή, κόκκινη και ανταλλάξιμη..

Whose bones knock on my door?

Κι εκείνη ..κάνει μια βαθιά υπόκλιση .. στην καινούργια πληροφορία που ήρθε απρόσμενα.. και της χτύπησε την πόρτα .. μέσα στη νύχτα !

Κι αφέθηκε στο να κυλά.. σαν μια σταγόνα βροχής που πέφτει από ένα σύννεφο σε ένα κελαρυστό ποτάμι.. Όλα της τα συναισθήματα έρεαν ανεμπόδιστα..

Εκεί δεν υπήρχε μοναξιά ούτε αποχωρισμός..
Με πλωτήρα αυτή τη συνειδητοποίηση ανέβηκε προς το φως..
Αποχαιρέτησε το πάθος της με ανόθευτη, άφοβη και απεριόριστη θέληση ..
καθώς ο ήλιος την τράβηξε και τη σήκωσε στον αέρα..

!

+ -

... με ότι κι αν κάνω.. σε ότι κι αν αφοσιωθώ πάντα κάτι κερδίζω.. πάντα κάτι χάνω…
…ας είχα μια μηχανή να μετρά αυτή τη διαφορά...αν το ‘κερδίζω’ το θεωρούσα θετικό και το ‘χάνω’ αρνητικό...μακάρι αυτή η αφαίρεση να είχε πάντα θετικό πρόσημο...